Ik wil naar huis!!!

Hebt u dat ook wanneer u al die mekkerende landgenoten ziet op TV? Dat gevoel van, mens, hou toch op.

Uit de reportage over de gevolgen van het sluiten van het luchtruim zou men kunnen besluiten dat heel veel mensen afhankelijk blijven van anderen. Moeten geleid worden. ‘Ze komen ons niks zeggen, we zitten hier maar…’ Kunnen ze het dan niet gaan vragen? ‘Ze doen niks voor ons’. Kunnen ze het dan niet zelf doen? Opmerkelijk hoe weinig reizigers initiatief nemen en gelaten ondergaan. Anderen moeten het voor hen oplossen. Avontuur en reizen, maar wel met zekerheid en gerustheid van ‘mijn reisbureau waakt over mij.’ En opvallend hoeveel weinig mensen van de nood een deugd maken. Pragmatisch denken laat ons er nu nog maar even van genieten, we kunnen er toch niks aan verhelpen. Het lijkt of ze niet durven. Op hun eentje zonder te weten wat of hoe het riskeren van een voet buiten de luchthavenf in een vreemde stad zetten. Brr.

Na vier dagen kan je waarschijnlijk nog moeilijk ergens een vluchtroute uitstippelen omdat alle vluchten naar bereikbare Europese steden ondertussen al bezet zijn, de huurauto’s verhuurd en alle bussen en treinen volgeboekt. En hoe  langer het vliegverbod duurt, hoe moeilijker het inderdaad zal geworden zijn om je zelf nog uit de slag te trekken. Maar vooral de eerste dagen werkte dat klagen en zagen verbazing op. Ineens konden ze hun bloedjes van kinderen die ze veertien dagen probleemloos thuisgelaten hadden geen vijftiende dag mis. Schandalig hoe men ons in de steek laat! Ineens riep het thuisland. In tranen verklaarden ze voor de camera’s van uit de andere kant van de wereld hun liefde voor hun vaderland en familie. Repatriëring is het woord dat staatssecretaris Schouppe gebruikt. Wie helpt mij! De verslaggeving leek wel uit een oorlogsgebied te komen. ‘We hebben geen eten en geen drinken!’ Dat dit gezegd wordt op de luchthaven van New York kan je dan ook beter lezen als: ‘Ik wil geen geld aan eten en drinken uitgeven! Mijn budget was net groot genoeg om hier vijf dagen te verblijven!’ Afhankelijk van liefdadigheid. Onze landgenoten. Alsof we burgers van een derdewereldland zijn. Ministers wordt het niet kwalijk dat ze het land niet efficient besturen, maar wel dat er een vulkaan uitbarst. Overmacht, daar hebben ze nog niet van gehoord. Iemand moet verantwoordelijk zijn, er moet een schuldige zijn.

Pak me bij het handje en neem me mee. Ik kan het niet alleen. Voor alles wat men vroeger zelf kon organiseren lijkt men tegenwoordig iemand nodig te hebben. Om klachten in te dienen, om de kleuren van zijn kleren te kiezen, om zijn huis te verkopen, om zijn kinderen op te passen, om zijn wedding te plannen.

Geen wonder dat  consultantbedrijven die in wezen niks anders doen dan ofwel veel gebakken lucht verkopen, ofwel je iets vertellen wat je ook had kunnen ergens lezen of opzoeken, ofwel de doodgewoonste dagelijkse dingen voor je doen, boomen.

Wat is de mening van het panel?

Links:

Advertenties

Geplaatst op april 20, 2010, in maatschappij. Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. Angelsaksen en fransen kunnen de kosten van hun verlengde vakantie tenminste op God of een hogere macht verhalen.
    ‘Act of God’ en ‘Force majeure’, dat is toch veel minder voor interpretatie vatbaar dan ‘overmacht’?
    Nog opvallend is dat iedereen het nu zo onpersoonlijk over ‘de vulkaan’ heeft terwijl die toch echt wel een naam heeft.

  2. gestrande reiziger

    Ik verwacht dat de touroperator mijn verlengd verblijf zal betalen. Ik heb all-in geboekt. All-in is all-in.
    Mijn kindjes heb ik gelukkig meegenomen want dat was goedkoper dan de crèche.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: