Categorie archief: maatschappij

Advocaten

Ik weet het niet hoor. Hoeveel geloof zou ik als slachtoffer nog hebben in de advocate die mij verdedigt als diezelfde advocate gebeten en gedreven een dader van een misdrijf in dezelfde sfeer verdedigt. Onder het motto iedereen heeft recht op verdediging zeker, maar in dit geval en gezien de toch zeer delicate aard en alle mediaheisa van de laatste maanden rond deze materie heb ik er toch mijn bedenkingen bij.

En is de zeer discrete manier waarop deze zaak in de media behandeld wordt u ook al opgevallen? Op zijn zachtst uitgedrukt: raar.

Wat is de mening van het publiek?

Advertenties

Weet u het?

Geraak er maar uit. Niemand weet nog hoe. Eens andere wegen bewandelen? Nu alle middelen blijkbaar uitgeput zijn?

Op het forum van De Standaard online las ik een interessante visie, ik vind ze niet meer terug maar alle eer is aan de poster van onderstaand idee:

‘Laat het parlement bij elkaar komen en bespreek de nota Van De Lanotte punt per punt. Besteedt aan elk punt uitgebreid aandacht, licht duidelijk toe. Eventueel kan elk punt gevolgd worden door een debat. Na elk punt volgt er een stemming. Zendt deze uitzonderlijke parlementaire zitting rechtstreeks uit op tv en het web.’

Ik zie daar wel iets in. Ze hebben genoeg tijd gehad om achter de schermen te vergaderen, laat het volk maar eens meekijken. NIemand die nog een zwarte piet moet doorschuiven, niemand die nog met de vinger kan wijzen naar de andere dat hij niet wil. En zelf zou ik er dit aan toevoegen: verplichte aanwezigheid voor elk parlementslid. Marathonzitting van 9 tot 6 en de volgende dag weer en weer en weer en weer.

Zelf dacht ik aan uitzonderlijkgewijs een soort bindend referendum, of wie wil kan het ook uitzonderlijke verkiezingen noemen. Over heel het land één kieslijst, met àlle partijen er op. En pakweg 25 personen die de partijen zelf mogen aanduiden. En dit dan na uitzending van die parlementaire zitting.

Nood breekt wet, of niet? Maar tussen droom en daad zullen ook weer veel wetten en bezwaren staan.

Of gewoon naiëf?

Verdeel en heers

De Macht weert zich als een duivel in het wijwatervat. Ze zullen niet toelaten dat er ook maar aan iets verandert. Alle middelen zijn goed. Alle spreekbuizen en mediakanalen worden bewerkt en ingezet.

Het establishment – het grootkapitaal – is er zelfs in geslaagd om een grote schare studenten en artiesten voor hun kar te spannen.

Je moet het maar doen. Sterk.

Brief van een voorzitter

In BDW donderdag 20/01/2011

De hevige sneeuwval en vorst van de eerste winterhelft zorgde voor maagdelijk witte stads­taferelen. Als met een mantel van sneeuw bedekte Koning Winter heel Brussel: de mooie en minder mooie plekken. Alles werd even één. Kinderen juichten, mensen die naar hun werk moesten jammerden en minder mobiele mensen restte maar één ding: gelaten wachten tot de grijs-bruine tinten van de stad weer de bovenhand kregen. Ze zaten immers vast. De sneeuw maakte elke verplaatsing te voet quasi onmogelijk – zeker als hij aangestampt werd tot een spekgladde ijsbaan. Door de lage temperaturen duurde deze situatie dagenl In New York City viel op Tweede Kerstdag meer dan een halve meter sneeuw. Ten laatste 48 uur later waren alle straten en voetpaden opnieuw toegankelijk. Deed de overheid dit? Ja, ge­deeltelijk. Maar de voetpaden werden vrijgemaakt door John-met-de-pet. Waarom gebeurt dit niet in Brussel? Waarom laten we hier de hoop sneeuw gewoon liggen? Is het werkelijk zo veel gevraagd om met een bezem of sneeuwschop het eigen voetpad begaanbaar te houden? Haalt onze luiheid het echt op het besef dat we hierdoor mensen opsluiten en het risico op gebroken polsen of heupen doen toenemen?

In het weekend liggen de metrotoestellen vol afval. Reizigers laten alles liggen: plastic zakken, (half) lege pakken chips, reclamefolders: noem maar op. Passagiers zetten ongegeneerd hun schoenen op de zitbanken of laten er een kind op lopen. Heeft iemand dit gezien in de metro van Moskou of London? Heeft iemand in gelijk welke andere hoofdstad in Europa een zo smerige boulevard als de Anspachlaan ontdekt? Waarom werpt niet iedereen gewoon zijn afval in de vuilbakken? En ja, er staan wel degelijk vuilbakken.

Deze alledaagse voorbeelden sterken me in mijn overtuiging: het is hoog tijd om een begrip uit lang vervlogen tijden terug af te stoffen: “burgerzin”. Als inwoner van een land, stad, dorp of wijk hebben we allemaal een eigen verantwoordelijkheid. Het gaat gewoon niet op te den­ken dat de hoge belastingdruk ons ontslaat van elke andere vorm van plicht. De overheid alleen kan niet álle stoepen proper maken, kan niet álle bussen kraaknet houden en kan evenmin elke vorm van geluidsoverlast meteen de kop in drukken.

Wij, de mensen, moeten zelf de handen uit de mouwen steken en ons gezond verstand gebruiken. Gooi ik mijn kauw­gom hier of loop ik er mee tot aan de eerstvolgende vuilbak? Zet ik mijn autoradio loeihard of wacht ik tot ik op een plaats ben waar ik niemand stoor? Het is hoog tijd dat we deze vorm van verantwoordelijke hoffelijkheid terug ter harte nemen. Het helpt onze stad, onze leefomgeving, opnieuw leefbaar te maken. Als we het niet spontaan zélf doen, zit er niets anders op de ordehandhaving te verzoeken hier meer aandacht aan te be­steden. Het zou het veiligheidsgevoel en het welbehagen van ons allen en de uitstraling van Brussel alleen maar ten goede komen.

Brigitte De Pauw, fractievoorzitter CD&V Brussels Parlement, schepen Jette

Ze heeft een punt, zeker, maar moet het goede voorbeeld dan niet komen van de overheid zelf? Ik zie élke dag bergen en bergen huisvuilzakken staan in de straten. Ik vraag me steeds af: staan ze àl buiten, of staan ze nog buiten? Sensibiliseren en desnoods hardleersen beboeten? En de metro, om maar iets te noemen? Moeten wij misschien ook zelf de hogedrukreiniger nemen om de trappen en de gangen schoon te spuiten? Echt schoon bedoel ik dan, niet gewoon ‘een dweilke gesmeten’… Smerig zijn ze. Smerig en deprimerend. Zet niet echt aan tot netjes houden, niet?

En volgens mij wordt burgerzin ook aangemoedigd door rechtvaardigheid. Het gevoel krijgen dat degenen die er hun laars aan lappen ook de gevolgen moeten dragen en er niet mee wegkomen is bemoedigend. Omgekeerd lokt ‘foert’ gedrag uit en stimuleert de houding als’ als anderen er mee wegkomen, waarom zou ik het dan doen?” (Foutparkeren o.a. werkt ook vervuilend…)


Dure sms

Gelezen op de blog van Peter De Decker, Federaal Parlementslid

Pak die dure sms-tarieven eindelijk aan

En, wanneer pakt men al die onduidelijke telefoontarieven en het kluwen van duur digitale tv aanbod eens aan? Men is ons zodanig aan het manipuleren dat ik tot mijn verbazing vaststel dat bijna iedereen het evident vindt dat men gewoon ook (veel) betaalt voor TV. Tot daar aan toe, maar dat stilletjesaan Telenet alle interessante kanalen van de kabel weghaalt, er een monopolie op heeft en we binnenkort voor een voldongen feit zullen staan en niet anders meer zullen kunnen dan meer en anders te betalen om TV te kijken dan ons kabelabonnement, staat daar iemand bij stil? Doet daar iemand iets aan?

Basta!

Terzake oktober 2007. We wisten het toen toch al?

Interview met Dienstdoend Leidend Ambtenaar van de kansspelcommissie Marc Callu.
Goed van Basta! maar jammer dat we hier moesten op wachten om politici wakker te schudden.

Voorzitter: Étienne MARIQUE, Raadsheer bij het Hof van Beroep te Brussel
Commissieleden: 13
Plaatsvervangende commissieleden: 13
Personeelsleden: 24

Website van de Kansspelcommissie

Selectieve verontwaardiging 2

Ik blijf die tegenstand tegen flitspalen en snelheidscontroles niet begrijpen.

Al bleek uit cijfers en statistieken dat er slechts  één (1) leven hierdoor gespaard blijft, dat is genoeg verantwoording om heel België er mee vol te zetten.

Het zal jouw kind, ouder, broer of zus maar zijn. Die ene.

Eigen product eerst?

De sluiting van het luchtruim zou ons ook kunnen inspireren om een boompje op te zetten over ons consumentengedrag. Door al die vliegtuigen die moeten aan de grond blijven constateren we  ineens  overduidelijk de gevolgen van ons jarenlang ongebreideld goedkoop consumeren in plaats van een correcte prijs te (willen) betalen. Van de verhuis van al onze fabrieken en het produceren van de verbruiksgoederen naar andere werelddelen. Een mogelijke tegenwerping is dat de derdewereldlanden er toch beter van geworden zijn. Dààr hebben ze nu werk. Maar de eerste woordvoerder van een Keniaans bedrijf die ik op TV zie is een blanke westerling. Geen Keniaan. Het zijn onze eigen ondernemers die (gedwongen) uitwijken. En in India en China, landen met eigen ondernemers, werken hun arbeiders nog steeds aan hongerlonen. Uw lekkere chocolade is door kinderhanden gegaan, om maar één voorbeeld te geven.

Hoogstwaarschijnlijk is het te ver gekomen om het tij nog te keren. Misschien had er al jaren geleden iemand moeten roepen ‘eigen product eerst’ en er in drammen dat we niet elk moment van het jaar aardbeien willen kunnen eten. Misschien is het niet zo slecht om wat meer te consumeren op het ritme van de seizoenen. Of moeten we ons vragen stellen wanneer een cashmere pull aangeboden wordt aan een dumpingprijs van vijftig euro.  Is het te laat is en is het proces onomkeerbaar? En hoe moet dat dan? De enkeling die nog een prijs wil betalen voor een tulp uit Amsterdam zal niet voor de ommekeer zorgen. Wie is bereid een correcte prijs te betalen in tijden waarin u beter elke euro twee keer omkeert alvorens hem uit te geven. Zelfs in economisch betere tijden zocht iedereen al naar goedkoper, goedkoopst.

En wie wil er zich met overtuiging scharen achter een slogan die lijkt op degene die al jaren politiek gekleurd is en verketterd wordt?

Links:

Wat is de mening van het panel?


Ik wil naar huis!!!

Hebt u dat ook wanneer u al die mekkerende landgenoten ziet op TV? Dat gevoel van, mens, hou toch op.

Uit de reportage over de gevolgen van het sluiten van het luchtruim zou men kunnen besluiten dat heel veel mensen afhankelijk blijven van anderen. Moeten geleid worden. ‘Ze komen ons niks zeggen, we zitten hier maar…’ Kunnen ze het dan niet gaan vragen? ‘Ze doen niks voor ons’. Kunnen ze het dan niet zelf doen? Opmerkelijk hoe weinig reizigers initiatief nemen en gelaten ondergaan. Anderen moeten het voor hen oplossen. Avontuur en reizen, maar wel met zekerheid en gerustheid van ‘mijn reisbureau waakt over mij.’ En opvallend hoeveel weinig mensen van de nood een deugd maken. Pragmatisch denken laat ons er nu nog maar even van genieten, we kunnen er toch niks aan verhelpen. Het lijkt of ze niet durven. Op hun eentje zonder te weten wat of hoe het riskeren van een voet buiten de luchthavenf in een vreemde stad zetten. Brr.

Na vier dagen kan je waarschijnlijk nog moeilijk ergens een vluchtroute uitstippelen omdat alle vluchten naar bereikbare Europese steden ondertussen al bezet zijn, de huurauto’s verhuurd en alle bussen en treinen volgeboekt. En hoe  langer het vliegverbod duurt, hoe moeilijker het inderdaad zal geworden zijn om je zelf nog uit de slag te trekken. Maar vooral de eerste dagen werkte dat klagen en zagen verbazing op. Ineens konden ze hun bloedjes van kinderen die ze veertien dagen probleemloos thuisgelaten hadden geen vijftiende dag mis. Schandalig hoe men ons in de steek laat! Ineens riep het thuisland. In tranen verklaarden ze voor de camera’s van uit de andere kant van de wereld hun liefde voor hun vaderland en familie. Repatriëring is het woord dat staatssecretaris Schouppe gebruikt. Wie helpt mij! De verslaggeving leek wel uit een oorlogsgebied te komen. ‘We hebben geen eten en geen drinken!’ Dat dit gezegd wordt op de luchthaven van New York kan je dan ook beter lezen als: ‘Ik wil geen geld aan eten en drinken uitgeven! Mijn budget was net groot genoeg om hier vijf dagen te verblijven!’ Afhankelijk van liefdadigheid. Onze landgenoten. Alsof we burgers van een derdewereldland zijn. Ministers wordt het niet kwalijk dat ze het land niet efficient besturen, maar wel dat er een vulkaan uitbarst. Overmacht, daar hebben ze nog niet van gehoord. Iemand moet verantwoordelijk zijn, er moet een schuldige zijn.

Pak me bij het handje en neem me mee. Ik kan het niet alleen. Voor alles wat men vroeger zelf kon organiseren lijkt men tegenwoordig iemand nodig te hebben. Om klachten in te dienen, om de kleuren van zijn kleren te kiezen, om zijn huis te verkopen, om zijn kinderen op te passen, om zijn wedding te plannen.

Geen wonder dat  consultantbedrijven die in wezen niks anders doen dan ofwel veel gebakken lucht verkopen, ofwel je iets vertellen wat je ook had kunnen ergens lezen of opzoeken, ofwel de doodgewoonste dagelijkse dingen voor je doen, boomen.

Wat is de mening van het panel?

Links: