Selectieve verontwaardiging 2

Ik blijf die tegenstand tegen flitspalen en snelheidscontroles niet begrijpen.

Al bleek uit cijfers en statistieken dat er slechts  één (1) leven hierdoor gespaard blijft, dat is genoeg verantwoording om heel België er mee vol te zetten.

Het zal jouw kind, ouder, broer of zus maar zijn. Die ene.

Selectieve verontwaardiging I

“Made in Bangladesh” zie ik vandaag op het etiket van een t-shirt van 5,95 € in H&M staan. Niet gekocht al was het verleidelijk, had net dat kleurtje nodig.

Hoe komt het dat er zoveel ophef gemaakt wordt rond het dragen van bont (Dieren! Ocharme!) maar zo weinig rond goedkope kleding uit Bangladesh (Kinderen! Tja!)

SOS België

De visie van een Noorderbuur op Vlaanderen.

‘Plezante gasten, die van hiernaast. Afgelopen weekeinde meanderden van Val-meer tot boven in Bree weer de carnavalsoptochten met de Maas mee. Plezier gaat daar boven alles.

Toch bekruipt je daarbij ook een raar gevoel.

Zijn al die schetterende tonen en vrolijk versierde praalwagens eigenlijk niet bezig met een ‘danse macabre’ van zotten die de weg kwijt zijn omdat hun oude België uiteenvalt als een kapot geslagen puzzle?

Zowat met tranen in de ogen bekende de gouverneur van de West-Limburgers dat hij alleen nog het Belgisch volkslied durft te neuriën als hij thuis door zijn plakboek bladert met vergeelde foto’s uit zijn tijd als lid van het nationale basketbalteam.

Arm buurland, ongewenst kind van ruziënde Walen en Vlamingen.

Maar echt gebukt gaan de Belgen niet onder de naderende boedelscheiding. Op tv zie je hoe de Vlamingen al hun eigen huis aan het optrekken zijn. Geen slaapkamers en geen ‘living’. Alles wordt keuken. Daar worden alleen Vlaamse gerechten klaargemaakt: stoemp à la Briek, spaghetti Boonnese of toast kannibaal. Want schotel de Vlaming een bord voor, dat geurt naar de wielerhelden Briek Schotte, Tom Boonen of Eddy Merckx en hij eet meteen uit je hand.

Alle BV’s – Bekende Vlamingen – zijn elke dag op tv in de weer om een gerecht te bereiden dat ze van hun ‘bonmamma’ uit Steenokkerzeel, hun ‘kotmadam’ in Leuven of hun ‘lief’ uit Sint-Job-in-‘t-Goor hebben geleerd.

Een nieuwe natie wordt hier bekokstoofd in de buik. En een nieuwe koning hebben ze ook al: tv-kok Piet Huysentruyt, die het hele land afreist om de Vlamingen weer vertrouwd te maken met de kost van eigen bodem.

Alle dagen steak met frites, videekes en tomates crevettes.

Geen groot land dat nieuwe Vlaanderen, wel een vet land.’

Ray Simoen, Limburgs dagblad, vrijdag 19 maart 2010

Spits en gevat geschreven, maar jammer toch dat dit het beeld zou zijn dat de Vlaming oproept in het buitenland? Kan u zich hier mee identificeren? Hoe kritisch-ironisch zou het overkomen wanneer een Vlaamse columnist dit geschreven had omdat het tegelijk wel heel herkenbaar is? Voelt u die nuance? Maakt het u uit dat de Vlaming op deze manier getypeerd wordt? Voelt u zich aangesproken? Voelt u zich zowieso verbonden met een bevolkingsgroep?

Wat is de mening van het panel?

Combo

a collaborative animation by Blu and David Ellis (2009)

(let op de schaduw)

Verloot eens een huis!

Een Belg wint een landgoed in Zuid-Afrika met een lotje van 99,- €. Een kwakkel, zoals er dagelijks zoveel te vinden zijn op het wereldwijde web, zelfs op de pagina’s van de ‘kwaliteitskranten’? Neen. Het blijkt wel degelijk realiteit te zijn.

Intrigerend. Kijk eens op de website Valley View. Hoe meer je er in grasduint, hoe genialer het idee wordt. Toch?

Stel, je wil je landgoed verkopen voor 500.000,- €. Iedereen heeft zijn mening over de prijs, je krijgt nieuwsgierige niet-geïnteresseerden buren over de vloer die nu eindelijk eens de gelegenheid hebben om te zien hoe het bij jou binnen is, minstens tien immoagenten per week komen je stalken, er wordt geboden, afgedongen, gezaagd en geklaagd over mogelijke mankementen. Je moet onderhandelen en eens verkocht blijft het risico dat men je een malafide verkoper vindt en men je verborgen gebreken aanwrijft. Kortom, miserie troef. Dus via internet lanceer je een loterij waar je voor 99,- € 1 kans op 5050,5 hebt om een landgoed te winnen. Dat is gigantisch meer kans dan ooit mogelijk is op eender welk product van de Nationale Loterij. Je laat de wedstrijd niet afgaan voor elk lotje verkocht is. Briljant.

Zouden er ook gegadigden zijn wanneer je een middelgrote gezinswoning op het Belgisch platteland zou verloten? Je moet al maar de helft van de loten verkopen, waardoor de kans op winnen stijgt naar 1 op 2525,25. Je tikt de kassa af op 250.000,- € nadat alle loten verkocht zijn en iemand verwerft een huis voor 99,- €. Schitterend. Je kan het zelfs ethisch en maatschappelijke verantwoorden door de redenering dat je hier eigenlijk écht socialisme in de praktijk brengt. 2525,25 mensen dragen elk een klein beetje bij om 1 persoon (meer nog, een gezin misschien zelfs met drie bloedjes van kinderen) een dak boven het hoofd te verschaffen. Geweldig.

Natuurlijk rijzen er veel vragen. Het organiserend echtpaar beantwoordt er een aantal op de website. Maar het landgoed bevindt zich in Afrika. Hoe organiseer je zo’n loterij in België? Moet je hiervoor een attest hebben? Wat zegt de Belgische wetgeving over het organiseren van kansspelen? Moet je een deurwaarder inschakelen? Hoe organiseer je de trekking? Word je belast op de inkomsten uit de verkoop van je lotjes? En dan zijn we nog niet aan het eind van ons Latijn. Hoe loopt dat daar af in Zuid-Afrika. Hoe zal dat Belgisch koppel dat regelen met de Belgische wetgeving? Winnen in kansspelen is onbelast, dat is de wet. Maar hoe gaat dat verder? Een huis moet geregistreerd worden. Het huis wordt geschat, zal je een boete moeten betalen omdat het te laag geschat is (maar het is een gewonnen goed in een kansspel). Wat en hoe met de notariskosten? Belastingen op meerwaarde wanneer je je gewonnen huis wil doorverkopen omdat het toch niet is wat je wou. Maar als jij dan als winnaar op je beurt iemand wil plezieren en tevreden bent met -laat ons stellen – 100.000,-€? Wat doen de belastingen daar dan mee? Misschien moet je wel al dubbel zo veel loten verkopen om nog een redelijke verkoopprijs over te houden na aftrek van alle kosten. Meer vragen dan antwoorden.

Maar ik blijf het een vernuftig idee vinden. Het doet me denken ook aan dat verhaal van M. over de jonge president Sarkozy die een ezel verlootte. En de pointe van dat verhaal is: is de winnaar ontevreden over zijn prijs, dan betaal je hem gewoon de 99,00 eur van zijn lotje terug. Doordenkertje.

Wat is de mening van het panel?

Links:

Eigen product eerst?

De sluiting van het luchtruim zou ons ook kunnen inspireren om een boompje op te zetten over ons consumentengedrag. Door al die vliegtuigen die moeten aan de grond blijven constateren we  ineens  overduidelijk de gevolgen van ons jarenlang ongebreideld goedkoop consumeren in plaats van een correcte prijs te (willen) betalen. Van de verhuis van al onze fabrieken en het produceren van de verbruiksgoederen naar andere werelddelen. Een mogelijke tegenwerping is dat de derdewereldlanden er toch beter van geworden zijn. Dààr hebben ze nu werk. Maar de eerste woordvoerder van een Keniaans bedrijf die ik op TV zie is een blanke westerling. Geen Keniaan. Het zijn onze eigen ondernemers die (gedwongen) uitwijken. En in India en China, landen met eigen ondernemers, werken hun arbeiders nog steeds aan hongerlonen. Uw lekkere chocolade is door kinderhanden gegaan, om maar één voorbeeld te geven.

Hoogstwaarschijnlijk is het te ver gekomen om het tij nog te keren. Misschien had er al jaren geleden iemand moeten roepen ‘eigen product eerst’ en er in drammen dat we niet elk moment van het jaar aardbeien willen kunnen eten. Misschien is het niet zo slecht om wat meer te consumeren op het ritme van de seizoenen. Of moeten we ons vragen stellen wanneer een cashmere pull aangeboden wordt aan een dumpingprijs van vijftig euro.  Is het te laat is en is het proces onomkeerbaar? En hoe moet dat dan? De enkeling die nog een prijs wil betalen voor een tulp uit Amsterdam zal niet voor de ommekeer zorgen. Wie is bereid een correcte prijs te betalen in tijden waarin u beter elke euro twee keer omkeert alvorens hem uit te geven. Zelfs in economisch betere tijden zocht iedereen al naar goedkoper, goedkoopst.

En wie wil er zich met overtuiging scharen achter een slogan die lijkt op degene die al jaren politiek gekleurd is en verketterd wordt?

Links:

Wat is de mening van het panel?


Ik wil naar huis!!!

Hebt u dat ook wanneer u al die mekkerende landgenoten ziet op TV? Dat gevoel van, mens, hou toch op.

Uit de reportage over de gevolgen van het sluiten van het luchtruim zou men kunnen besluiten dat heel veel mensen afhankelijk blijven van anderen. Moeten geleid worden. ‘Ze komen ons niks zeggen, we zitten hier maar…’ Kunnen ze het dan niet gaan vragen? ‘Ze doen niks voor ons’. Kunnen ze het dan niet zelf doen? Opmerkelijk hoe weinig reizigers initiatief nemen en gelaten ondergaan. Anderen moeten het voor hen oplossen. Avontuur en reizen, maar wel met zekerheid en gerustheid van ‘mijn reisbureau waakt over mij.’ En opvallend hoeveel weinig mensen van de nood een deugd maken. Pragmatisch denken laat ons er nu nog maar even van genieten, we kunnen er toch niks aan verhelpen. Het lijkt of ze niet durven. Op hun eentje zonder te weten wat of hoe het riskeren van een voet buiten de luchthavenf in een vreemde stad zetten. Brr.

Na vier dagen kan je waarschijnlijk nog moeilijk ergens een vluchtroute uitstippelen omdat alle vluchten naar bereikbare Europese steden ondertussen al bezet zijn, de huurauto’s verhuurd en alle bussen en treinen volgeboekt. En hoe  langer het vliegverbod duurt, hoe moeilijker het inderdaad zal geworden zijn om je zelf nog uit de slag te trekken. Maar vooral de eerste dagen werkte dat klagen en zagen verbazing op. Ineens konden ze hun bloedjes van kinderen die ze veertien dagen probleemloos thuisgelaten hadden geen vijftiende dag mis. Schandalig hoe men ons in de steek laat! Ineens riep het thuisland. In tranen verklaarden ze voor de camera’s van uit de andere kant van de wereld hun liefde voor hun vaderland en familie. Repatriëring is het woord dat staatssecretaris Schouppe gebruikt. Wie helpt mij! De verslaggeving leek wel uit een oorlogsgebied te komen. ‘We hebben geen eten en geen drinken!’ Dat dit gezegd wordt op de luchthaven van New York kan je dan ook beter lezen als: ‘Ik wil geen geld aan eten en drinken uitgeven! Mijn budget was net groot genoeg om hier vijf dagen te verblijven!’ Afhankelijk van liefdadigheid. Onze landgenoten. Alsof we burgers van een derdewereldland zijn. Ministers wordt het niet kwalijk dat ze het land niet efficient besturen, maar wel dat er een vulkaan uitbarst. Overmacht, daar hebben ze nog niet van gehoord. Iemand moet verantwoordelijk zijn, er moet een schuldige zijn.

Pak me bij het handje en neem me mee. Ik kan het niet alleen. Voor alles wat men vroeger zelf kon organiseren lijkt men tegenwoordig iemand nodig te hebben. Om klachten in te dienen, om de kleuren van zijn kleren te kiezen, om zijn huis te verkopen, om zijn kinderen op te passen, om zijn wedding te plannen.

Geen wonder dat  consultantbedrijven die in wezen niks anders doen dan ofwel veel gebakken lucht verkopen, ofwel je iets vertellen wat je ook had kunnen ergens lezen of opzoeken, ofwel de doodgewoonste dagelijkse dingen voor je doen, boomen.

Wat is de mening van het panel?

Links:

Maaltijdcheques

Karel Van Eetvelt van Unizo sprak zich vandaag eens uit over de maaltijdcheques. Omdat hij Karel Van Eetvelt is wordt dat wat op de werkvloer al lang door Jan Modaal bekritiseerd wordt natuurlijk voorpaginanieuws. Niets mis mee, eindelijk iemand die het kan onder de aandacht brengen. We kunnen alleen maar blij zijn dat dit vernederend systeem dat enkel bestaat ter meerdere eer en glorie van een paar firma’s die teren op andermans portemonnee eens in vraag gesteld wordt. En dank zij Karel Van Eetvelt was het ook een hot item bij Peeters&Pichal.

Eerst mocht een mijnheer van Sodexo zijn zegje doen. Hij kon geen enkel zinnig argument bedenken voor het in stand houden van de maaltijdcheques en insinueerde dan uiteindelijk maar dat  waarschijnlijk de handelaars tegen deze cheques waren omdat het allemaal officieel was. Lees: er geen zwart gefoefel mogelijk was. Nu is het natuurlijk best te begrijpen dat deze mens zijn winkel verdedigt, maar het was laag bij de grond. Schandelijk zelfs.

Minister Van Quickenborne kwam nadien uitleggen dat er zou overgeschakeld worden op elektronische uitbetaling van de cheques. Dit zou een grote verbetering zijn. En dat de markt zou opengesteld worden voor meerdere spelers, dat het dus geen exclusiviteit meer zou zijn voor Sodexo. Hopla, weer een aantal serial entrepreneurs bij om op de kap van de werkgever en werknemer geld te verdienen als het van onze minister afhangt. Opengooien van de markt, noemt men dat. Diefstal door parasieten noem ik het. Alles moet tegenwoordig met dure tussenpersonen verlopen. Later in het journaal had hij het ook nog over de verschillende mogelijkheden waarop de uitbetaling kon gebeuren. Via je gsm bijvoorbeeld. Laat me lachen, men slaagt er nog niet in om ons een sms-busticket bij de verschillende providers te laten aankopen (enkel Proximus) . Onze zelfverklaarde twitterkoning, onze minister die zo erg geilt op (IT-)ondernemers en kwijlend in aanbidding aan hun voeten ligt dat je je afvraagt waarom hij zelf minister en geen ondernemer is geworden.

Je kan je natuurlijk de vraag stellen, wat is beter: brugpensioen en/of werkloosheidsuitkering uitbetalen voor Sodexo-werknemers die bij afschaffing van de cheques op straat komen te staan of ze rechtstreeks en openlijk een graantje laten meepikken van uw en mijn loon?

Extra hilarische noot: één van minister Van Quickenborne’s argumenten om de maaltijdcheques in stand te houden is o.a. ‘Ze zijn bedoeld voor eten, we moeten nog een beetje controle kunnen houden’.  (Beluister het audiofragment) Bij Aldi bijvoorbeeld aanvaarden ze voor ALLES maaltijdcheques. Natuurlijk, een minister heeft geen maaltijdcheques. Maar heeft de minister al eens een foldertje van de Aldi bekeken? (Ja, mijnheer de minister, dat kan ook online geconsulteerd worden!)Ik betwijfel het. (Computers, fototoestellen, tuinmateriaal, auto-onderdelen, huisraad, koffiezetten, warmhoudplaten, schoenen, kleding,… vul maar aan.)

Karel Van Eetvelde heeft gelijk. En het is uitzonderlijk en zeldzaam in deze tijd dat alle partijen (werknemer, werkgever en handelaars) het quasi eens zijn over deze cheques. (Op het forum van Peeters& reageert zelfs iemand uit een onderzoekswerkgroep “De elektronische maaltijdcheque is een draak.”) Behalve de Christelijke vakbond (anderen werden niet bevraagd) en onze Minister van Administratieve Vereenvoudiging. Vermoedelijk gewichtige en/of belangrijke lobbyisten daar, vanuit de (Franse?) chequesleveranciershoek. Er staan weer veel belangen op het spel. Wie wordt er beter van?

Wat is de mening van het panel?

Links:

Opgegroeid op de taalgrens, letterlijk

Af en toe luidt er nog eens een andere klok op de redactie van de VRT.

OPGEGROEID OP DE TAALGRENS, LETTERLIJK – ELS AEYELS

Eén van de reacties waarin ik me helemaal kan terugvinden:

Beste Els

Vooraf wil ik u danken en mijn ongeloof uit spreken over deze bijdrage. Waarom ongeloof? Wel, naar mijn aanvoelen is de VRT een bolwerk van belgicisten, die de waarheid enkel door een franstalige bril willen zien. Zelden of nooit komen bijdragen of meningen zoals de uwe aan bod. Men kan zich de vraag stellen waarom dit zo is en ik heb een mogelijk antwoord hierop: Vlaming zijn en daarvoor willen uitkomen, wordt door een meerderheid hier nog aanzien als een uiting van “rechts” en “extreem”. Wat het gewone volk ervaart, wordt door de (meestal “linkse”) intellectueel meewarig bekeken en min of meer als fabeltjes afgedaan. Veel Vlamingen, die geen “ervaringen” met het dagdagelijkse samenleven met franstaligen hebben, kunnen of willen zich niet inleven in onze situaties.

Voor mij speelt links of rechts zijn, intellectueel of niet, geen rol. Vlaming zijn des te meer. Hoeveel moeite getroost de VRT (en andere vlaamse media) zich om zogenoemde “officieuze afspraken met bouwpromotoren” op te blazen tot onwezenlijke proporties? Hoeveel moeite doen sommige (Antwerpse?) programmapresentors om de verfransing van bv Denderleeuw (dat volgens hen dan nog in Brabant zou moeten liggen!!!) te legitimiseren? Dezelfde, ongetwijfeld zeer intellectuele, presentators kijken hooghartig neer op Vlaamse ambtenaren die hun werk doen zoals het hoort en bijgevolg Vlaams spreken. Ambtenaren die eigenlijk een pluim verdienen worden gewoon afgemaakt. Hoeveel duiding wordt er gegeven over het feit dat burgemeestes niet (democratisch) verkozen, maar benoemd (of niet!) worden? Hoeveel keer wordt erop gewezen dat de niet-benoemden de wet verschillende malen bewust overtraden? En hoe dik wordt het in de verf gezet dat het toenmalige Arbitragehof het bestaan van BHV onwettig en discriminerend voor de Vlamingen heeft genoemd? Wetten (taalwetten zowel als grondwet) of regels hoeven niet toegepast te worden, als het in het “voordeel” van Nederlandstaligen is. Democratie (meerderheid tegen minderheid) kan ook niet wanneer Vlamingen hun numerieke meerderheid gebruiken. Vlamingen zijn dus, de facto, de slaven van de franstalige minderheid. Deze houding, die het toppunt van verdraagzaamheid heet te zijn, wordt door de VRT in het algemeen als evangelie verkondigd.

Hetgeen mij steeds is opgevallen, en hetgeen ik ook ten zeerste betreur, is dat het Vlamingen zijn die de andere Vlamingen de duvel aan doen. Van franstaligen kan men dit nog enigszins verwachten, maar van Vlamingen? De aangehaalde “redenen” zijn steeds dezelfde: men is niet rechts, men is niet extremistisch, men is geen fascist, men is niet zo bekrompen Vlaams, men vindt Frans toch zo een mooie en culturele taal, he en zo chicque, he… En als die Vlamingen een tekst lezen zoals die van U, dan proberen diezelfde mensen de genoemde feiten te minimaliseren, ze proberen u te kleineren, ze beschuldigen u van het uitlokken enz… Wij, als “ervaringsdeskundigen” worden er moedeloos van.

Als Vlaamse ex-brusselaar heb ik bijna dagelijks dezelfde problemen ondervonden als die die u beschrijft. In de gemeente spreekt niemand Nederlands, alhoewel het een verplichting is (in tegenstelling tot de Vlaamse ambtenaar in een Vlaamse gemeente). Eigenaardig genoeg is degene (enkelvoud?) die Nederlands spreekt toevallig met vakantie. “Kom morgen eens terug” (franstaligen worden daarentegen onmiddellijk voortgeholpen). Een gemeentezaal huren, of gebruik maken van de faciliteiten die de gemeente biedt is onmogelijk als Vlaming of als Vlaamse organisatie. Dat gaat niet, want er is op die datum toevallig al geboekt. Een andere datum gaat ook niet. Spijtig, he. In de winkel zijn de Nederlandstalige folders altijd op. Omdat daar zoveel vraag naar is? Mijn beide ouders hebben in een Brusselse kliniek gelegen. Beiden hebben ze een gelijkaardige ervaring gehad: doordat zij te maken hadden met Nederlandsonkundig personeel, dat hun klachten niet verstond, zijn ze bijna gestorven. “Je ne comprends pas, mais attendez, je vais chercher quelqu ‘un”, en daarna is het wachten tot de laatste adem wordt uitgeblazen. Want die “quelqu ‘un” is ook toevallig in verlof, of ergens anders bezig, of zo. Eigenaardig dat Peeters en Pichal daar nooit een uitzending aan wijden, he? Nee, die zijn veel verdraagzamer dan de gemiddelde racistische, fascistisch, extremistisch,bekrompen Vlaamse Vlaming. Er lijkt dus maar één oplossing te zijn voor alle taalproblemen in Vlaanderen en Brussel en dat is de oplossing die een allochtone metrobediende mij toesnauwde, nl “Parlez le français comme tout le monde”.

Ik heb uw tekst zeer goed aangevoeld, ik weet waarover u het heeft. Herinneringen komen terug, als nachtmerries. Ik bewonder uw moed, want ik ben er zeker van dat uw collega ’s u hierover zullen “aanspreken”. Ze zullen u met allerhande theorien ervan trachten te overtuigen dat u zich vergist, u heeft dit niet echt meegemaakt. Of anders heeft u het verkeerd geïnterpreteerd… of zoiets. U bent alleszins verkeerd, en op de koop toe, onverdraagzaam. “Wij hadden van u niet gedacht dat u zo extreem-rechts was”. Nogmaals, goede moed en doe zo verder.

Rudi

Links:

Wat is de mening van het panel?

Quickie

Minister Van Quickenborne stelt het duidelijk:

Maar is kort en direct, snel en bondig altijd beter?

Wat is de mening van het panel?