Site-archief

Brief van een voorzitter

In BDW donderdag 20/01/2011

De hevige sneeuwval en vorst van de eerste winterhelft zorgde voor maagdelijk witte stads­taferelen. Als met een mantel van sneeuw bedekte Koning Winter heel Brussel: de mooie en minder mooie plekken. Alles werd even één. Kinderen juichten, mensen die naar hun werk moesten jammerden en minder mobiele mensen restte maar één ding: gelaten wachten tot de grijs-bruine tinten van de stad weer de bovenhand kregen. Ze zaten immers vast. De sneeuw maakte elke verplaatsing te voet quasi onmogelijk – zeker als hij aangestampt werd tot een spekgladde ijsbaan. Door de lage temperaturen duurde deze situatie dagenl In New York City viel op Tweede Kerstdag meer dan een halve meter sneeuw. Ten laatste 48 uur later waren alle straten en voetpaden opnieuw toegankelijk. Deed de overheid dit? Ja, ge­deeltelijk. Maar de voetpaden werden vrijgemaakt door John-met-de-pet. Waarom gebeurt dit niet in Brussel? Waarom laten we hier de hoop sneeuw gewoon liggen? Is het werkelijk zo veel gevraagd om met een bezem of sneeuwschop het eigen voetpad begaanbaar te houden? Haalt onze luiheid het echt op het besef dat we hierdoor mensen opsluiten en het risico op gebroken polsen of heupen doen toenemen?

In het weekend liggen de metrotoestellen vol afval. Reizigers laten alles liggen: plastic zakken, (half) lege pakken chips, reclamefolders: noem maar op. Passagiers zetten ongegeneerd hun schoenen op de zitbanken of laten er een kind op lopen. Heeft iemand dit gezien in de metro van Moskou of London? Heeft iemand in gelijk welke andere hoofdstad in Europa een zo smerige boulevard als de Anspachlaan ontdekt? Waarom werpt niet iedereen gewoon zijn afval in de vuilbakken? En ja, er staan wel degelijk vuilbakken.

Deze alledaagse voorbeelden sterken me in mijn overtuiging: het is hoog tijd om een begrip uit lang vervlogen tijden terug af te stoffen: “burgerzin”. Als inwoner van een land, stad, dorp of wijk hebben we allemaal een eigen verantwoordelijkheid. Het gaat gewoon niet op te den­ken dat de hoge belastingdruk ons ontslaat van elke andere vorm van plicht. De overheid alleen kan niet álle stoepen proper maken, kan niet álle bussen kraaknet houden en kan evenmin elke vorm van geluidsoverlast meteen de kop in drukken.

Wij, de mensen, moeten zelf de handen uit de mouwen steken en ons gezond verstand gebruiken. Gooi ik mijn kauw­gom hier of loop ik er mee tot aan de eerstvolgende vuilbak? Zet ik mijn autoradio loeihard of wacht ik tot ik op een plaats ben waar ik niemand stoor? Het is hoog tijd dat we deze vorm van verantwoordelijke hoffelijkheid terug ter harte nemen. Het helpt onze stad, onze leefomgeving, opnieuw leefbaar te maken. Als we het niet spontaan zélf doen, zit er niets anders op de ordehandhaving te verzoeken hier meer aandacht aan te be­steden. Het zou het veiligheidsgevoel en het welbehagen van ons allen en de uitstraling van Brussel alleen maar ten goede komen.

Brigitte De Pauw, fractievoorzitter CD&V Brussels Parlement, schepen Jette

Ze heeft een punt, zeker, maar moet het goede voorbeeld dan niet komen van de overheid zelf? Ik zie élke dag bergen en bergen huisvuilzakken staan in de straten. Ik vraag me steeds af: staan ze àl buiten, of staan ze nog buiten? Sensibiliseren en desnoods hardleersen beboeten? En de metro, om maar iets te noemen? Moeten wij misschien ook zelf de hogedrukreiniger nemen om de trappen en de gangen schoon te spuiten? Echt schoon bedoel ik dan, niet gewoon ‘een dweilke gesmeten’… Smerig zijn ze. Smerig en deprimerend. Zet niet echt aan tot netjes houden, niet?

En volgens mij wordt burgerzin ook aangemoedigd door rechtvaardigheid. Het gevoel krijgen dat degenen die er hun laars aan lappen ook de gevolgen moeten dragen en er niet mee wegkomen is bemoedigend. Omgekeerd lokt ‘foert’ gedrag uit en stimuleert de houding als’ als anderen er mee wegkomen, waarom zou ik het dan doen?” (Foutparkeren o.a. werkt ook vervuilend…)


Advertenties

NVB’ers

Uit een van mijn favoriete weekbladen, BDW. (!)